En siaj verkoj, la germana filozofo Nietzsche predikis la kulton de iu forta persono, la tiel nomata „superhomo”, al kiu estas permesite elstari super aliaj, ordinaraj homoj kaj eĉ ignori la diversajn moralajn leĝojn. Pri tia forta persono skribis ankaŭ alia fama filozofo, kies nomo estis Schopenhauer. Sed laŭ mia humila opinio, tiuj superhomoj estas tute neglektindaj kompare kun la grandeco de la nuntempa sciencisto Stephen Hawking.
Fotojn de tiu lasta oni povas facile renkonti en multaj libroj, artikoloj kaj, kompreneble, ankaŭ en Interreto. Antaŭ ni, kvazaŭ alfiksita al komputile movebla seĝo (kaleŝo), aperas kurbiĝinta paralizita viro, kun suferanta rigardo eliranta el liaj saĝaj okuloj. Ili estas ĉirkaŭitaj de liaj grandaj, tute rekoneblaj okulvitroj. Tia ĉi estas mallonge la eminenta profesoro Stephen Hawking, kiu pro grava malsano povas komunikiĝi kun aliaj homoj, kun la ekstera mondo, nur helpe de speciale komputila parolsintezilo. Spite al tio, profesoro Hawking estas tiel vigla kaj energia dum siaj disputoj, ke ni eĉ forgesas, ke li estas ega invalido: ĉiu lia aserto estas fonto de scio por multe da homoj.
La cetero de la artikolo estas konsultebla en la sekcio por abonantoj.